Kinderrijk

Graaf Lennard beleeft dit jaar een magisch avontuur! Help hem de sterren te lezen!

Ben jij dapper? Word dan een echte ridder in de ridderacademie. Ben jij handig? Kom dan lekker knutselen! Ben jij gezellig? Dan staan er leuke puzzels en spellen op jou te wachten. Of doe mee met de speurtocht! Lees de avonturen in het grote Kinderrijkboek, of speel je eigen verhaal! Er zijn de hele dag door interactieve toneelstukken van kindertheater Groot Duimpje en Theater Gothika.

Ook voor de allerkleinste kabouters (0-2 jaar) is er een prachtig plekje ingericht waar ze even veilig kunnen liggen en spelen. Voor de ouders is er plek waar ze hun kabouter kunnen verschonen of een maaltijd op kunnen warmen.

De dag wordt afgesloten met een echte veldslag waar je strijdt om het Kinderrijk te beschermen tegen de volwassenen!

Programma

Alleen de begintijden staan in het programma vermeld. Sommige activiteiten overlappen elkaar.

Schminken van 13.00 - 16.30.

Graaf Lennard leest de sterren!

Het was een rustige tijd van het jaar in het Kinderrijk. Alle velden stonden vol graan en de notenbomen hingen vol met lekkernijen. De mensen werkten op het land en in de huizen. Alles moest mooi en netjes zijn, want morgen zouden de vissers terug komen van zee. Moeders en kinderen versierden het huis en de straten. Het zag er goed uit.

In het kasteel van graaf Lennard waren de mensen minder vrolijk. Graaf Lennard zat met zijn adviseurs aan een grote stenen tafel, die bezaaid lag met kaarten van verre landen en zeeroutes. Met 3 kleine houten vissersbootjes werd er bepaald waar de vissers zich ongeveer moesten bevinden. Maar niet iedereen leek het ermee eens te zijn waar dat was. ‘Als de boten al voorbij de haven van Veestad gekomen waren had ik ze daar zeker gezien.’zei Frida. ‘Ze zouden daar hebben aangelegd en naar de markt gaan om te handelen. Ze zouden een deel vis ruilen voor een koe of een schaap, of een varken’ Dat is waar. Frida ging ieder jaar naar de markt in Veestad, en ieder jaar kwam ze daar de vissers tegen. Ridder Dapperhart bestudeerde de kaart nog eens goed. ‘Als ze daar nog niet zijn geweest, dan klopt er iets niet.’ Hij wees op de kaart naar Veestad. ‘Vanaf de stad is het nog zeker 3 dagen varen’. Graaf Lennard keek met een bezorgt gezicht de tafel rond. Er zou toch niks ergs gebeurt zijn? Wat moest hij alle moeders en kinderen vertellen als de vissers morgen niet terug kwamen?

Lennard sprong op. ‘Ik ga ze zoeken!’ Hij liep de zaal uit rechtstreeks naar de haven. Frida rende hem achterna. ‘Ben je gek geworden?’riep ze hem achterna. ‘Je weet de weg toch niet op zee? Dat is gevaarlijk!’ Lennard bleef staan en keek haar aan. Ze had gelijk, hij kende de weg niet op zee. Waar moest hij beginnen met zoeken? Ook de anderen kwamen rondom Lennard heen staan. Als laatste kwam ridder Dapperhart aan lopen, met een grote koffer en een rol papier. ’Lennard, Frida heeft gelijk. Je kunt niet alleen in een bootje de zee op varen, dat is te gevaarlijk. Daarom gaat Frida met je mee.’ Frida keek verbaast op. ’Ik?’ ‘Ja, jij bent de enige die kaart kan lezen, en de havensteden kent. Ik heb een stuk brood, kaas en een waterzak ingepakt, en een warme deken voor de nacht.

Zo gezegd, zo gedaan. Lennard en Frida stapten in een boot met één mast en één zeil, en gingen op pad. Tegen de avond werd het koud en donker. Frida wilde aan wal om te overnachten, maar Lennard overtuigde haar dat er geen tijd te verliezen was! Het was pikkedonker, en er was geen land te zien. Ze dreven midden op het water, met alleen de sterren boven zich. ‘Weet jij nog waar het noorden is?’ vroeg Frida terwijl ze met een klein lichtje de kaart bekeek. ‘Ik weet het niet’ zei Lennard beteuterd. Hij keek naar Frida, die met moeite het lichtje brandende probeerde te houden. ‘Het is zo donker. Ik denk dat we de vissers nooit terug zien.’

Op dat moment begon het lichtje in Frida’s hand fel te branden, en klonk er een stem die vanuit het lichtje leek te komen. ‘Kijk omhoog’ zei de stem. Graaf Lennard keek omhoog, maar wist niet wat hij daar moest zien. ‘De sterren wijzen de weg… altijd de weg’ zei de stem. Frida bekeek het lichtje eens goed en begon te grijnzen. ‘Dit is een sterrenkijker Lennard, een echte sterrenkijker!’ Een sterrenkijker, daar had Lennard over gehoord van ridder Dapperhart. Lennard probeerde zich te herinneren wat Dapperhart lang geleden had verteld.

Je houd het licht tussen beide handen, en dan kan je de sterren lezen, hij wijst je de weg! Maar laat nooit iemand weten dat je een sterrenkijker hebt, want ze zijn zo zeldzaam, dat mensen haar zouden stelen..

Lennard pakte het licht op, en hield het tussen beide handen. ‘Daar is het noorden’ zei hij en hij wees naar de achterkant van de boot. ‘Hoe weet je dat zo zeker?’ vroeg Frida verbaast. Lennard wees naar boven. Ver boven hen fonkelde een felle ster. ‘Dat is de poolster. Daar kan je altijd aan zien waar het noorden is.’

Frida bestudeerde de kaart nog eens. ’Als we nog een klein stukje naar het oosten varen komen we bij de haven van Goudpoort. Als de vissers niet in Veestad zijn geweest zijn ze misschien meer naar het oosten gevaren. Misschien dat iemand in Goudpoort ze gezien heeft. Weet je waar het oosten is Lennard?’ Lennard keek weer naar boven, de sterrenkijker nog altijd in zijn handen. Na een tijd naar boven turen wees hij precies naar het oosten. ‘Echt waar?’ vroeg Frida, die vol bewondering naar Lennard keek.

Ze had op de markt wel eens mensen horen praten over het bestaan van een sterrenkijker, maar ze had er nog nooit een in het echt gezien, laat staan gebruikt. ‘Weet je nog dat ik je net de poolster aanwees? Daar is het noorden. Als je nu de andere kant op kijkt zie je daar een groep sterren die een kruis vormen. Dat is het Zuiderkruis. Die wijst naar het zuiden. Als ik met mijn gezicht naar de poolster sta, en met mijn rug naar het Zuiderkruis, dan is het oosten bij mijn rechter hand.’ Frida stuurde de boot precies zoals Lennard had gezegd, en na niet al te lange tijd konden ze de lichtjes van Goudpoort zien. ‘Dankjewel Sterrenkijker’ zei Lennard, en borg de sterrenkijker goed op in de koffer.

Bij het binnenvaren in de haven zagen ze drie bekende schepen. ‘Ze zijn hier, de vissers zijn hier!’ riep Lennard enthousiast. Aan wal kwam de kapitein van de vissersvloot hen al tegemoet lopen. ‘Lennard! Wat en verassing!’ Lennard vroeg de kapitein wat er gebeurt was, waarom ze van de route waren afgeweken. De kapitein vertelde dat ze op een zeer donkere nacht van koers waren geraakt. Het was zo bewolkt dat er geen maan en geen sterren te zien waren. De wind was zo hard dat ze naar het oosten waren afgedreven. Gelukkig zagen ze de lichten van de haven van Goudpoort, en hadden daar aangelegd tot de storm over was. ‘We wilden morgenochtend terug naar huis varen. Kom bij het vuur, daar is het lekker warm. Dan varen we morgenochtend samen terug naar het Kinderrijk.’

Graaf Lennard en Frida waren zo moe van de tocht, dat ze bij het warme vuur direct in slaap vielen. Ze merkten niet eens dat de vissers hen in een hangmat in het vooronder van het grootste schip hadden gelegd. Ze droomden over sterren die hoog boven hen geholpen hadden om de vissers terug te vinden. Toen ze wakker werden was de haven van het Kinderrijk al in zicht. En alle mensen stonden aan de wal om de vissers te verwelkomen.